201 Pułk Piechoty

Z historii 201 pułku piechoty – bitwa pod Paprocią i Pęchratką

Zmiany położenia Dywizji Ochotniczej 4 sierpnia 1920 r. Fragment: Mapa 1 Armii Nr 3 Położenie dn. 2 sierpnia. Źródło: Bitwa warszawska – Tom I. Bitwa nad Bugiem, Atlas map – Teka 1. Warszawa: Wojskowe Biuro Historyczne, 1935

Po walkach rejonie Jabłonki Kościelnej Dywizja Ochotnicza rozpoczęła odwrót później niż pozostałe oddziały z grupy generała Żeligowskiego. Według wydawanych przez mjr. Sieranta rozkazów oddziały miał wyruszyć spod Osowca około czwartej nad ranem 4 sierpnia i udać się w kierunku Nowego Borku, dalej przez Srebrną na Paproć Małą. Po dojściu do tej wsi ochotnicy starli się z oddziałami 33 Dywizji Strzelców. Między Srebrną a Paprocią Dużą walczyła kompania suwalska w sile 84 ludzi

Książki

Bój pod Paprocią i Pęchratką 4 VIII 1920 r., pod red. D. Szymanowskiego, Wołomin 2018

Bój pod Paprocią i Pęchratką

W listopadzie 2017 roku na polach Pęchratki członkowie „Stowarzyszenia Wizna 1939”, którzy prowadzili w tym rejonie badania związane z walkami 18 Dywizji Piechoty w kampanii wrześniowej, odkryli szczątki dziesięciu polskich żołnierzy z wojny 1920 roku. Wiosną bieżącego roku odbył się ich pochówek z honorami wojskowymi. O żołnierzach 201 ochotniczego pułku piechoty (w szeregach tej formacji walczyło dziesięciu odnalezionych bohaterów) zaczęto mówić na nowo, pojawiło się wiele nieznanych wcześniej informacji. W celu opisania